Wim Sonneveld


Conference Opa
(tekst: Simon Carmiggelt)

Dit maak ik voor Anna. Het wordt een aardigheidje voor dr verjaardag. Ja, ik doe er nog wel een royale fles reukwater bij, hoor, want anders zou het te schamel zijn. Niet dat Anna veeleisend is of zo, hoor, oh nee, helemaal niet. Anna is stil en tevreden, dat merkte ik direct toen ik in het huis kwam, zes jaar terug.
Zij zat er al twee jaar in. Mijn vrouw was komen te sterven en wat doe je dan als man alleen zijnde? Je gaat lopen rommelen. En je komt in een kroeg en dat is niks waard. Ik ben in die kroeg ook nog lid geworden van een hengelvereniging, maar dat is heleml waardeloos. Want weet je wat het is: als je met een rijksdaalder naar de markt gaat, dan koop je net zoveel vis dat ken je niet weg trmmen! En bij zon hengelvereniging kost elk scharretje een daalder.
Nou, dan ben ik maar opgehouden met rommelen en ik ben in het huis gegaan, rustig, ik hou van rust. Anna ook, dat zag ik direct toen ik in het huis kwam, zes jaar terug. Ik dacht meteen dat is mijn type. Zo zou Anna bijvoorbeeld ook nooit klagen en er wordt wat afgekankerd in dat huis hier.
Neem nou alleen dat eten maar eens. Van de week waren de worteltjes niet goed gaar. Had u ze eens moeten hren, het leek de Russische revolutie wel! En de zaalwachter die belde nog naar de keuken en die zei: De wortels staan overend en de mannen k. He, die ouwe kerels worden sacherijnig. Ik ben helemaal niet sacherijnig, ik ben zeer lustig van aard. Anna ook, dat zag ik direct toen ik in het huis kwam, zes jaar terug.
Anna houdt niet van televisie. Want, weet je wat het is, avonds na het eten dan kruipt de hele rot troep bij de televisie en dan vertonen ze altijd eerst een film over een heel ver heet land met zwarte mensen, die verrekken van de honger. En dat laten ze allemaal zien na het eten. Ja, dan komt er daarna altijd een knul met een gitaar of een meid met een oekelullie en die doen dan net of er niets aan de hand is in de wereld. Nee, ik ga ver weg van de televisie af zitten met een koppie thee en een leesboek.
Net als bij mijn vrouw zalige. Ik ben 62 jaar getrouwd geweest. Oh, dat was een brave vrouw. Ik wil er dan ook niks van zeggen. Mar ja Als je zo lang getrouwd bent, dan denk je wel eens bij je eigen: Mijn vrouw, eh, mijn vrouw, is een mooi boek, maar ik heb het al uit.
Maar toch mis ik mijn vrouw af en toe. Weet u waarin? Ik heb zestien kinderen en tweendertig kleinkinderen en zevenenveertig achterkleinkinderen. O, er ken er eentje bijgekomen wezen onderlaatst. Ik ken het ook niet meer bijhouen. Maar mijn vrouw was er zeer, zeer behendig in. Die zei dan: Kom, Willem, we moeten vanmiddag naar Henk en Marie, want Jopie is jarig. Jopie is er een van die zevenenveertig.
Maar als ik alleen ben dan ken ik het niet meer onthouen, ze motten me waarschuwen. Affijn, dat doenne ze dan ook. Van de week werd er dan ook nog opgetelefoneerd. Ik zeg in het apparaat: Hallo! Toen hoor ik aan de andere kant: Opa je spreekt met Monique. Dan denk ik, verrek wie is dat nou weer? Dat bleek dan mijn kleinschoondochter te zijn. Ja, die waarschuwde me voor een verjaardag. Ze doen het allemaal. Ze kopen ook het cadeautje voor Opa. Want die rotzooi die ze tegenwoordig in de speelgoedwinkels verkopen, daar ken ik geen chocola van maken. Vroeger gaf je een meid een pop en een jongen een timmerdoos. Maar tegenwoordig moet het allemaal elektriek wezen. Het gaat mij te hoog. Maar het cadeautje daar zorgen de moeders dan voor. Die geven het mij bij de deur in mn hand. Ja, ik hoef het alleen maar af te geven. Ik weet niet eens wat er in zit. En als ze het openmaken, dan weet ik helemaal niet meer wat er inzit.
Maar mijn vrouw, mijn vrouw vroeger geleidde mij daarin. Nou kom ik zon kamer binnen, vol met nazaten., en die kinderen veranderen ook elk ogenblik. Dan denk ik wel eens: Wie is nou Jopie en wie is nou Jaapie? Ik zal doodvallen als ik het weet. En ik heb nou een nieuwe methode bedacht. Ik blijf met mn pakkie in de deur staan. En degene die dan op me afkomt is de jarige. Je krijgt dan een handje en een zoentje en dan krijgt-ie zn cadeautje. Maar vorige week had ik een verkeerd kereltje te pakken. Die was helemaal niet van mij. Maar hij kwam nou eenmaal het eerste op me af. Dus ik geef hem een handje, ik geef hem nog een zoentje en zn cadeautje en hij verdomde het om het terug te geven. En de chte jarige huilen! Mn kleinschoondochter nog aardig kwaad ook. Ach, ik ben te oud voor die rotzooi. Maar er is n verjaardag, die ik nit zal vergeten, dat is de verjaardag van Anna. Morgen. En wat zal ze blij zijn als ze dit van mij krijgt.

Bovenkant pagina
Wim Sonneveld startpagina