De gehuldige sportkampioenen uit Beverwijk en
Wijk aan Zee bijeen in het Stadhuis.
© Foto Ron Pichel
Iedere
kampioen heeft eigen verhaal op gala in Beverwijk
Henny Beijer
Beverwijk Een rode loper naar de entree, goudzwarte ballonbogen als erehaag.
Gisteravond was de
centrale hal van het Stadhuis voor de tiende keer het toneel voor een even
informeel als feestelijk Kampioenengala.
Het moment om de in Beverwijk en Wijk aan Zee woonachtige sporttoppers van
het afgelopen jaar van
gemeentewege in het zonnetje te zetten. Verspreid opgestelde tafels, koffie met
een gebakje, champagne en
hapjes. Sporters en hun familie onder elkaar hebben het vooral gezellig. De
verhalen van noeste trainingsarbeid,
intense wedstrijdspanning en ongeremde emoties volgen vanzelf. Elke kampioen
zijn verhaal.
’Toch weer een eer’
Anja Akkerman weet niet precies voor de hoeveelste keer ze als gast
wordt verwelkomd. „Ik ben er vanaf het
begin al bij”, zegt de inmiddels zestigjarige atlete. „Maar ik vind het iedere
keer toch weer een eer”, zegt ze.
„Het is goed dat de gemeente op deze manier aandacht besteedt aan opmerkelijke
sportprestaties.”
Het criterium om te worden uitgenodigd en gehuldigd is een in het voorbije sportjaar
behaald nationaal,
Europees of wereldkampioenschap. Op haar palmares voor 2018 heeft Anja, die
deelneemt in de zogenaamde
Masters, drie Nederlandse titels en zelfs een mondiale hoofdprijs staan.
Vergaard op de 60 meter horden indoor
en het verspringen, zowel binnen als buiten. Ze won haar wereldtitel begin
september 2018 in Malaga op
de meerkamp.
Estafette
Deze feestelijke avond deelt ze de tafel met de jongste kampioenen, net als
zijzelf, actief bij AV DEM:
Duuk Doesburg, Stef Brasser, Felix Kuil, Tijs van
Etten en Guus Hoekstra. Zij zijn bij de C-pupillen
Nederlands kampioen geworden op de 4 x 40 meter estafette. „Dan moet je alle
vier na elkaar lopen en
dan geef je een stokje door en dan pas mag de ander gaan rennen”, legt de
8-jarige Duuk geduldig uit. ,
,Je moet wel heel goed opletten dat je het stokje goed geeft, achter je.” Hij
was trouwens nog een jaar
jonger toen hij zijn rood-wit-blauwe medaille kreeg omgehangen. „Maar het is al
de tweede keer dat we
winnen, hoor”, wil hij nog wel even gezegd hebben. Dat wethouder Haydar Erol toch een vijftal op
het
podium decoreert en onder megabos bloemen bedelft,
blijkt prima verklaarbaar: „Ik had iets met mijn
voet. Wat weet ik niet, maar ik kon toen ineens niet meedoen”, vertelt Felix.
Net als zijn maatjes en al die andere, al dan niet op herhaling naar het
Stadhuis gekomen sporters, jong
en oud, genieten ze van de aandacht, de camera’s en de flitslampen. Je bent
tenslotte kampioen of je
bent het niet, hč.